*

ขอบคุณพี่ชายของฉัน

ที่เป็นฮีโร่

เป็นกำลังใจ

และอยู่เคียงข้างมาเสมอ

-

เราผูกพันง่าย
เพราะเราไว้ใจ
แล้วก็เชื่อใจคน

ถ้าเราคิดว่าคุณเป็นเพื่อนที่สนิทกับเรา
ก็เป็นเพราะเรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ซึ่งบางที
เราก็ลืมคิดไปว่า คุณคิดยังไง

เรามองแค่ สิ่งที่เราเห็น
เรามองแค่แบนๆ
แต่จริงๆแล้ว คนน่ะ กลม รอบด้าน
วิชาภาพยนตร์ก็สอนมา
แต่เราลืมไปเลย

เราเชื่อมาตลอดว่า ความสัมพันธ์แบบเพื่อน
ไม่ได้ขาดกันไปได้ง่ายๆ
เราเชื่อว่ามันหนักแน่น และมั่นคงมากพอ
แล้วเราก็เชื่อมั่นในมัน

แต่ก็ลืมไปว่า
คนอื่นไม่ได้คิดแบบเรา

ถ้าเป็นเรื่องที่คิดว่าเราชอบคุณ
ก็ตัดไปเลย
เพราะมันเล็ก แล้วก็ไร้สาระ
แล้วก็อาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้น
ช่วยอย่า
เพิ่งคิดไปเอง

เพราะคุณกำลังทำลาย
สิ่งที่เราเชื่อมาโดยตลอด
แล้วมันก็ไม่คุ้มกันเลย

กลายเป็นว่าคุณทำให้เราไม่ชอบ
ที่เราเป็นแบบนี้
ที่จริงใจกับผู้คน
ที่ผูกพันกับคนง่ายเกินไป

ที่อ่อนไหวเกินไป

ถ้าคุณซับซ้อนเกินไป
เราก็จะกลัว
แล้วก็ไม่กล้าไว้ใจที่จะให้คุณทั้งใจ

 

แล้วอีก10 20ปี
ที่คุณเคยว่า

ก็ไม่รู้อยู่ตรงไหน

ไม่รู้ว่าจริงรึป่าว
เพราะขนาดความสัมพันธ์ที่ว่าชัดเจน
ยังได้หายไปได้ง่ายๆ

แล้วเรื่องแบบนี้
มันก็กู้คืนกันยาก
ไม่รู้ว่าคุณรู้รึป่าว

fix

ถ้าคุณไม่หยุด

คุณก็ยังแก้อะไรไม่ได้

นกบนสายไฟเปียกๆ

วันนั้นฝนเพิ่งหยุดตก
เรานอนอยู่ตรงโซฟา
มองเพลินๆออกไปทางหน้าต่าง

นก2ตัวบินหยอกกันบนสายไฟฟ้า
แกล้งกันไปแกล้งกันมา

มันเป็นเพื่อนกันสินะ
1ใน2ตัวนั้น
อาจจะแอบชอบเพื่อนมันอยู่ป่าววะ

นกร้อง จิ๊บๆ จริงด้วย

ฝนหยุดแล้ว
ฟ้าจะใสแล้ว

วันดี

วันนี้แบบว่า รู้สึกได้ตั้งแต่เช้า
ว่าเป็นวันซวย
วันฟาดเคราะห์ชัดๆ

ตั้งแต่โดนศอกคุณพี่ผู้ชายเต็มๆหัวตอนเช้า
เจอป้ากวนส้นเท้าที่เซ็นทรัล(คันเท้ามากจ้ะป้าาา)
ฝนเทกระหน่ำแบบเปียกสุดๆ
โดนชนท่ามกลางฝน(เจ็บ)
ไม่ทันรถเมล์
และอื่นๆอีกมาก

แต่บนรถเมล์สายสุดท้าย
ตอนกลับบ้าน
เราที่เพิ่งได้นั่ง และเหนื่อยมาก
คือมันเพิ่งมีรถคันนึงปาดหน้ารถเมล์ไป
คนขับรถเมล์ก็น่ารัก ไม่บีบแตรไม่โวยวาย
แค่บ่นๆกับผู้โดยสารข้างๆ

เราเหลือบไปเห็นว่า
พี่ผู้ชายผู้โดยสารคนนั้น หัวเราะใหญ่เลย
ฟังๆคุณลุงคนขับ
แล้วก็หัวเราะๆ

เนี่ย รู้มั้ย
หนูเพิ่งเฟลกับคนที่นี่ไป
คิดว่าคนเมืองก็เริ่มเป็นแบบนี้กันหมดใช่มั้ย
แบบ ไม่คุยกันแล้ว ถามทางก็ไม่ตอบ
ชวนคุยก็หาว่าบ้า

แต่คุณพี่กับคุณลุง
คุยกันใหญ่เลย
ดูไม่มีอะไรมากั้นเลยนะ
ดีจัง

โมเม้นนั้น

ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นมากับวันนี้เลยนะ

และทำให้หนูรู้สึกว่า
วันดีๆกำลังจะมา

แก้ไข

 

 

ปกติเวลาสับสน

พวกเราทำยังไงกันนะ

 

 

ถ้าเป็นสิ่งที่ซับซ้อนวกวน

วันนึงเราจะมองเห็นทางแก้ไขมั้ย

หรือมันจะคลี่คลายเอง

 

คือ

เราต้องรอเหรอ

 

 

 

กระบวนการนี้ถูกสร้างมายังไง

เพราะสาเหตุเกิดมาจากตัวเรา แล้วก็สิ่งภายนอกด้วย

ต้องแก้ทั้ง2อย่าง

 

ถ้าแก้ได้อย่างเดียว

เราต้องรอให้ทั้ง2อย่าง มาบรรจบกัน

แบบนั้นรึปล่าว

 

 

 

 

 

เราไม่อยากหนีเลย

 

 

 

ใต้ต้นลำพู

 

 

 

 

หิ่งห้อยที่ระยับอยู่ตามต้นลำพู

 

น้ำในคลองที่พัดไปตามลม

 

 

หิ่งห้อย ค่อยๆลอย

ไม่รู้ว่ามันจะหยุดตรงนี้

หรือเดินทางต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้เลย

มันไม่ต้องรู้ก็ได้

 

 

 

 

 

มันไม่ต้องรีบก็ได้