ถึงเชือกกระดาษอีกเส้นหนึ่ง

มันเคยเป็นเชือกสองเส้น

ที่อยู่ข้างกันแนวระนาบ 

มานานแสนนาน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

มันไม่ได้พันผูก

อาจจะชน อาจจะห่าง

แต่ไม่มัด 

มันทั้งคู่

เป็นอะไรสักอย่าง ที่มั่นคงพอตัว

แล้ววันนึง อยู่ดีๆ

มันก็มาผูกกัน

เริ่มพันกันทีละนิด

จนยุ่งเหยิง

ซับซ้อน

และมันเพิ่งรู้ตัว

ว่ามันกลายเป็นกระดาษ

กลายเป็นเชือกกระดาษ

ที่พันกันมั่ว

จะมัดให้แน่น

หรือพยายามคลาย

ก็กลัวว่าจะขาด

และไม่สามารถตัดทิ้ง

แบบเส้นด้าย ที่พันกับผ้า

เชือกกระดาษ

ที่ลมพัดก็ปลิว

โดนน้ำตา

ก็ละลาย

แสนเปราะบาง

และฉันเอง

ก็กลัวเหมือนกัน

Advertisement