ช่วงนี้เป็นครูสอนศิลปะเด็กอยู่
เราชอบเด็กๆ
ชอบศิลปะ
แล้วก็ที่สำคัญก็คือ
แม่เอาไปอวดใครต่อใครได้
วันนั้น
ในห้องเรียนมีน้อง2คน
น้องเหนือ กับน้องปิ่น
น้องเหนือมาเรียนตรงเวลา แล้วก็
เป็นเด็กที่ชวนคุยไม่หยุดเลย น่ารักมากก
เป็นเด็กที่ทำงานเรื่อยๆ ไม่รีบ
ประมาณครึ่งชม.ถัดมา น้องปิ่นก็ตามมาเรียน
น้องปิ่น เป็นคนวาดรูปได้ มีทักษะ
ทำงานรวดเร็ว ลงสีเร็ว แล้วก็โอเคด้วย
แล้วน้องปิ่นก็มักจะพูดใส่น้องเหนือว่า
เสร็จช้าแน่เลยนะ
แบบนี้จะทำทันรึป่าวเนี่ย
น้องเหนือทำท่าทีไม่พอใจ
หันมาพูดกับเราว่า น้องเขาพูดไม่ดีเลยนะ
เราเองก็เออ ออ แล้วก็ชวนให้น้องวาดรูปต่อ
จนน้องปิ่นพูดแบบนี้อีกซ้ำๆ
น้องเหนือ ปาดินสอ แล้วก็ร้องไห้
เราก็เลย หันไป
ชันขาขึ้นมาบนโต๊ะข้างนึงด้วย แล้วก็หันไปคุยแบบกระซิบๆว่า
ร้องไห้ทำไม
เป็นผู้หญิงต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ย
ครูไม่ได้มองว่าใครทำเสร็จเร็วไม่เร็ว
ครูไม่รีบเล๊ยย
อยู่ถึงเช้ายังได้ อยากอยู่นานๆมากเลย
(ทั้งที่ในใจอยากกลับบ้านเชี่ยๆ)
ครูมองว่า คนไหนที่ตั้งใจทำ
ค่อยๆทำก็ได้ แบบนั้นสวยกว่านะ
น้องเหนือหยุดร้องไห้ แล้วก็ทำงานต่อ
หลังจากตอนนั้น
น้องปิ่นพูดอะไร ข่มอะไร
น้องเหนือก็จะหันไปบอกว่า
ครูบอกว่าคนตั้งใจทำ ดีกว่า
น้องเหนือไม่ร้องไห้แล้ว
แล้วครูก็รู้สึก
ว่าครูเท่มาก
เห่ห์ๆๆๆๆๆ ทำเป้นหนังสือที