Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

คุณ

รักที่จริง

คืออะไรวะคุณ

มันคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

คือการเห็นเขามีความสุข

โดยที่ไม่เกี่ยวกับเราก็ได้

ไม่ใช่เหรอวะ

มันคือการปล่อยเขาไป

ให้บินอิสระ

แบบที่นกควรจะเป็น

ไม่ใช่เหรอวะ

มันมั่นคงกว่านี้

หนักแน่นกว่านี้

และยาวนานกว่านี้

คุณ..

รักที่จริง

คืออะไร

แม้เราจะต้องเสียใจ

แต่เราก็ยอมทน

แบบนั้นรึปล่าว?

ถึงเชือกกระดาษอีกเส้นหนึ่ง

มันเคยเป็นเชือกสองเส้น

ที่อยู่ข้างกันแนวระนาบ 

มานานแสนนาน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

มันไม่ได้พันผูก

อาจจะชน อาจจะห่าง

แต่ไม่มัด 

มันทั้งคู่

เป็นอะไรสักอย่าง ที่มั่นคงพอตัว

แล้ววันนึง อยู่ดีๆ

มันก็มาผูกกัน

เริ่มพันกันทีละนิด

จนยุ่งเหยิง

ซับซ้อน

และมันเพิ่งรู้ตัว

ว่ามันกลายเป็นกระดาษ

กลายเป็นเชือกกระดาษ

ที่พันกันมั่ว

จะมัดให้แน่น

หรือพยายามคลาย

ก็กลัวว่าจะขาด

และไม่สามารถตัดทิ้ง

แบบเส้นด้าย ที่พันกับผ้า

เชือกกระดาษ

ที่ลมพัดก็ปลิว

โดนน้ำตา

ก็ละลาย

แสนเปราะบาง

และฉันเอง

ก็กลัวเหมือนกัน

ได้รู้

เมื่อถึงเวลาวิกฤตของชีวิต
เราก็จะมองเห็นได้เองว่า

เพื่อนคนไหนที่จะยังคงอยู่
คอยอยู่ข้างๆ และให้กำลังใจ

เพื่อนคนไหน
ที่หายไป

ใช่เวลาช่วงนี้รึป่าว
ที่เราจะเลือก
ว่าใครจะสมควรอยู่ในชีวิตเรา
และให้ความสำคัญกับเขา

ใช่ช่วงเวลานี้รึป่าว
ที่เราจะเข้าใจคำว่า เพื่อนแท้
แบบไม่ต้องค้นหาใด

ลอส

พอรู้สึกตัวอีกที

เราก็กลายเป็นคน

ที่ไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว

เหนือ

ช่วงนี้เป็นครูสอนศิลปะเด็กอยู่
เราชอบเด็กๆ
ชอบศิลปะ
แล้วก็ที่สำคัญก็คือ
แม่เอาไปอวดใครต่อใครได้

วันนั้น
ในห้องเรียนมีน้อง2คน
น้องเหนือ กับน้องปิ่น

น้องเหนือมาเรียนตรงเวลา แล้วก็
เป็นเด็กที่ชวนคุยไม่หยุดเลย น่ารักมากก
เป็นเด็กที่ทำงานเรื่อยๆ ไม่รีบ

ประมาณครึ่งชม.ถัดมา น้องปิ่นก็ตามมาเรียน
น้องปิ่น  เป็นคนวาดรูปได้ มีทักษะ
ทำงานรวดเร็ว ลงสีเร็ว แล้วก็โอเคด้วย

แล้วน้องปิ่นก็มักจะพูดใส่น้องเหนือว่า

เสร็จช้าแน่เลยนะ
แบบนี้จะทำทันรึป่าวเนี่ย

น้องเหนือทำท่าทีไม่พอใจ
หันมาพูดกับเราว่า น้องเขาพูดไม่ดีเลยนะ

เราเองก็เออ ออ แล้วก็ชวนให้น้องวาดรูปต่อ

จนน้องปิ่นพูดแบบนี้อีกซ้ำๆ
น้องเหนือ ปาดินสอ แล้วก็ร้องไห้

เราก็เลย หันไป
ชันขาขึ้นมาบนโต๊ะข้างนึงด้วย แล้วก็หันไปคุยแบบกระซิบๆว่า

ร้องไห้ทำไม
เป็นผู้หญิงต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ย

ครูไม่ได้มองว่าใครทำเสร็จเร็วไม่เร็ว
ครูไม่รีบเล๊ยย
อยู่ถึงเช้ายังได้ อยากอยู่นานๆมากเลย
(ทั้งที่ในใจอยากกลับบ้านเชี่ยๆ)

ครูมองว่า คนไหนที่ตั้งใจทำ
ค่อยๆทำก็ได้ แบบนั้นสวยกว่านะ

น้องเหนือหยุดร้องไห้ แล้วก็ทำงานต่อ
หลังจากตอนนั้น
น้องปิ่นพูดอะไร ข่มอะไร
น้องเหนือก็จะหันไปบอกว่า

ครูบอกว่าคนตั้งใจทำ ดีกว่า

น้องเหนือไม่ร้องไห้แล้ว

แล้วครูก็รู้สึก
ว่าครูเท่มาก

ผูกพัน

น้องชายเจอไดอารี่ที่เขียนไว้ตอนอยู่ที่น้อท

เกือบ2ปีแล้ว
ลืมไปหมดแล้ว

แต่พออ่านอีกที

ก็รู้สึกว่า
ดีจัง ที่เขียนเอาไว้

เราลืมพวกเขาบางคนไปแล้ว
บางประโยคบางคำพูด
เราก็ลืมไปแล้ว

เคยมีคนบอกเราว่า
เรา so strong so little นะ

เคยมีคนพูดกับเราว่า
We gonna miss you ploy.

เคยมีวันที่เราร้องไห้ที่นั่น

เรามีเพื่อนที่เรากอดคอกันเดินข้ามสะพานแม่น้ำในคืนอากาศหนาว

เคยมีกอดแน่นๆ
กับความรู้สึกแบบ คุณจริงใจจังเลย
เรารู้สึกได้

หน้านึงของไดอารี่
เราเขียนไว้ว่า
วันนึงเราก็จะไปจากที่นี่ อาจจะไม่ได้เจอกันอีก
เหมือนเป็นความฝัน

พวกคุณเหมือนความฝันจริงๆ
แล้วเราก็ดีใจที่เคยมีพวกคุณอยู่ในชีวิต
ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะบอกพวกคุณยังไง
แต่ก็อยากให้คิดถึงกัน

ไอรีนบอกว่า you will grow up.
โจบอกว่า Remember us.
ส่วนใครสักคนนึงบอกกับเราว่า
I hope you have a good memory from here.

ตอนนั้นเราตอบว่า
I have.

..

miss you Selu garden